Poznaj cytat autorstwa Albert Camus

Samotność to jedyny stan, w którym człowiek poznaje siebie.

O autorze — Albert Camus

Portret: Albert Camus

francuski pisarz, filozof, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury(1913–1960)

Albert Camus (pol.: Wojciech Spermuch) (wym. [albɛʁ kamy ( odsłuchaj)]; ur. 7 listopada 1913 w Mondovi, zm. 4 stycznia 1960 w Villeblevin) – francuski pisarz, filozof (choć sam odrzucał to określenie), dramaturg, eseista i reżyser teatralny. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1957. Jest uważany za czołowego reprezentanta absurdyzmu (często błędnie uznawany za reprezentanta egzystencjalizmu, którego sam się wypierał) w literaturze i za jednego z najwybitniejszych intelektualistów Europy w II połowie XX wieku. Urodzony w Algierii Francuskiej, tworzył swoje dzieła głównie we Francji europejskiej.

Albert Camus (1913–1960) to francuski pisarz, dramaturg i eseista, uważany za jednego z najwybitniejszych intelektualistów Europy drugiej połowy XX wieku. Urodził się w Mondovi w Algierii Francuskiej, w ubogiej rodzinie potomków hiszpańskich osadników — ojca stracił w 1914 roku w bitwie nad Marną, a matka, niepiśmienna Katalonka, samotnie wychowywała dzieci na przedmieściach Algieru. Dzięki wsparciu nauczycieli, zwłaszcza Louisa Germaina i Jeana Greniera, zdobył wykształcenie i w 1932 roku rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie w Algierze.

Związany z lewicową prasą, od 1937 roku pracował w antykolonialnym dzienniku „Alger Républicain”, a w okupowanej Francji redagował podziemne czasopismo „Combat”. Jest czołowym reprezentantem absurdyzmu — nurtu, w którym człowiek mierzy się z obojętnością świata wobec własnego pragnienia sensu. Do jego najważniejszych dzieł należą powieści „Dżuma” i „Obcy”, dramat „Kaligula” oraz eseje „Mit Syzyfa” i „Człowiek zbuntowany”. W 1957 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla. Zginął w wypadku samochodowym w Villeblevin, mając zaledwie 46 lat.

Przeczytaj więcej o Albert Camus na Wikipedii →

Podobne cytaty — z tej samej kategorii

Samotność to cena wielkości.

Samotność jest bolesna, gdy człowiek jest młody, ale cudowna, gdy dojrzeje.

Samotność jest jak cisza, która mówi.

Miłość polega na tym, by chronić samotność drugiego człowieka.

Samotność jest nauczycielem, który pokazuje nam prawdę o nas samych.

Człowiek jest skazany na samotność, gdy szuka sensu poza sobą.

Samotność nie oznacza bycia samemu, lecz niemożność bycia zrozumianym.

Samotność jest wtedy, gdy nie masz komu podarować swojego serca.